Asterix

Lieve kleine Asterix, hij zou vandaag 7 jaar geworden zijn als hij ons niet door het verkeer was ontnomen.

We kregen hem als piepklein puppytje, voor Elises verjaardag. Hij was meteen thuis bij ons, mede doordat Roosje ons oudere teckeltje, hem meteen als kind adopteerde. Onafscheidelijk waren ze. Maar wij ook, Asterix lette altijd op waar je was. Hij sliep bij je en liep bij je. Keek altijd even over zijn schouder als hij wegrende, om zeker te zijn dat je toch in de buurt was. En dan zag je zijn hartvormige lichtbruine bipsje wegschieten. Op zoek naar muizen of denkbeeldige konijnen.

Toen Roosje een oud, blind dametje werd, kwam Ollie bij ons. De eerste week was het een gevecht op leven en dood, maar daarna waren ze onafscheidelijke vrienden. Ze liepen en ze sliepen samen. Altijd grommend van enthousiasme bij de deur en als je die dan opengooide, een schouder aan schouder race wie er het eerste achter in de tuin was. En dan maar graven, alle muizenholletjes werden vossenholen. Of ze ooit wat gevangen hebben? Samen met Ollie ontwikkelde hij een liefde voor katten. Voor die tijd was de kat zijn speelkameraadje, maar samen met Ollie werd een een prooi. Een fatale prooi, want op die dramatische laatste dag van maart werd zijn sprint achter een loslopende kat zijn laatste.

Inmiddels genieten we allemaal van zijn opvolger Apollo, net als Asterix een klein hondje met een heel groot hart. Maar het gemis van mijn lieve kleine held heeft wel een stukje van mijn hart gebroken.

Lieve Asterix, kleine grote vriend, we missen je voor altijd.

_DSC0374

 

liefs, mama