Festival Fever

Mijn twee oudste kinderen gaan komend weekend naar LowLands. Voor wie het niet kent: het is een driedaags muziekfestival, waar zo’n 55.000 mensen naartoe gaan. Ze gaan kamperen en hoewel ik nog zo van plan was ze het allemaal zelf te laten regelen, ze zijn immers 19 en 17, is wat moederlijke assistentie toch welkom.

Het doet mij ook wel denken aan toen ik die leeftijd had, weliswaar ben ik nooit naar een meerdaags festival gegaan, maar Torhout-Werchter was toch ook legendarisch. Met een bus vol trokken we vanuit ons dorp Hoogstraten naar Werchter. Met mijn 16 jaren was ik een wereldse jongedame, met kennissen in hoge kringen. Zo had ik al eens een avond doorgebracht met de toen zeer populaire Engelse band Fisher-Z, die ook weer op Werchter speelden. En tot mijn stomme verbazing kwam ik de zanger, John Watts, tegen tussen het publiek. Hij herkende mij, wat mij nog meer verbaasde, en nodigde mij toen uit om mee backstage te komen.Vergeten was de loyaliteit naar mijn vrienden, natuurlijk ging ik mee. Mijn oudste zus klampte zich aan mij vast, die had mijn eerste avontuur met de band tot haar grote ergernis al gemist, dat zou ze zich geen tweede keer laten gebeuren. Dus wij mee backstage, handen geschud en een biertje gedronken met de nog veel legendarischer Kinks. Dit waren de swinging eighties, dus selfies heb ik niet.

En toen kwam de moeilijkste keuze. Op uitnodiging van Fisher-Z  mee naar een feest in Brussel, of braaf met de bus naar huis. Mijn verantwoordelijke zus koos voor het laatste, maar wilde niet voor mij de honneurs waarnemen en me afmelden. Ze was resoluut: samen uit, samen thuis. Eenmaal bij het parkeerterrein aangekomen bleek dat ze op het punt stonden om zonder ons te vertrekken, hadden we dan toch maar….

Je verwacht niet dat je kind zomaar met een wereldberoemde band op stap gaat, maar ik weet wel beter. Dus ik wacht af wanneer ik mijn kindjes weer terugzie. Maar één ding weet ik zeker, het wordt voor hen een onvergetelijk weekend.